VINTER

Altså, sutreblogg nr.2 på under ei veke. Det er ikkje særleg attraktivt og sjarmerande, eg veit, men sånn er det, og sånn blir det. Det er vinter, og det verkar som den aldri skal forsvinne. Eg hugsar ikkje korleis det kjennes å gå ute i småsko lenger, eller utan tre tonn med skjerf og strømpebukser. Også er det mørkt heile tida, og hvis vi skulle vere så priviligerte å få litt sol på dei bleike tryna våre ein gang i blant, varer det uansett aldri i meir enn ein liten time. Københavnarane er desperate, dei trykker seg saman og skvisar seg inn i dei allereie overfyllte bussane. Dei som ikkje får komme på, hamrar på døra og bannar til sjåføren. Det er jo heile fem minutt til neste kjem. Det er vått overalt, ei brungrå slush-aktig masse fyller gatene, og yttergangane til alle som vågar seg ut.

Menneska i gatene har sammenbitte tenner og tomme blikk, dei tenker alle på korleis dei skal overleve. Det er survival of the fittest, her ein dag hjalp eg ei gamal dame over vegen, ho var minst tohundre. Eg veit ikkje kor lenge ho hadde stått der, midt mellom bilvegen og sykkelfeltet, ho ropte om hjelp. Det er ikkje meininga at du skal måtte rope om hjelp, når det er 30 menneske mindre enn fem meter frå deg til ei kvar tid.

Og, som toppen av kransekaka, har eg fått lisensrekning i posten. Eller medieavgift som det heiter her. Det er ikkje som heime, der treng du berre dra for gardinene når lisensmannen kjem. Her sender dei ei rekning, og betalar du ikkje den, får du bot. Det er jo for så vidt greit nok, det som irriterar er at du må betale sjølv om du ikkje har tv, eller radio. Så lenge du har ein pc, eller ein MOBILTELEFON med internetttilgang på, må du betale. Og, bor du i kollektiv med, la oss seie, FEM andre, må ALLE betale kvar si avgift. Sjølvom det berre fins ein tv i huset. ABSURD. Der fins foresten eit unntak, hvis du bor saman med kjæresten din treng du berre betale ei avgift. Det kallar eg diskriminering. Såeh, heretter skal eg innleie eit førehald til alle eg bur med, eg startar med Mari Ann.

stemningsrapport

Eg er tilbake i kongens by. Det er natt, og eg er vaken. Og neida, eg har ikkje vore på fest. Eg har ikkje hatt mareritt heller. Faktisk så søv eg heilt fantastisk godt og djupt til for nøyaktig eit kvarter sidan. For eit kvarter sidan kom min særdeles usympatiske nabo heim, med sitt relativt spekulative entourage på slep. I etasjen under meg sit ein gjeng utskot og kranglar om kontrollen over stereoanlegget, og jaggu har dei ikkje ulik musikksmak også. Min favoritt til no er "untz untz untz", kul låt. Og så har dei tydelegvis nedsatt hørsel. Dei har ikkje så mykje å prate om, difor er det like greit å skru volumet opp ein etasje eller fem, først som sist. Syns du eg er urettvis? At eg ikkje kan vite om dei er utskot eller spekulative. Vel, med til historia høyrer det at eg tidlegare har vore nede hjå min kjære nabo, banka på, og forsiktig prøvd å krevje tilbake mine rettar til ei god natts søvn. Personen som opna døra var vanskeleg å setje i bås, mann eller kvinne? Død eller levande? Såg dumt på meg i eit minutt før han gaula etter husets herre. Anders. Anders er ein alminneleg ung mann, sånn i slutten av tjueåra, med caps. Han likar å vere oppe om natta å spele i overkant høg musikk, saman med freakshowet sitt. Han ser på meg, enda dummare, lenge. "Jammen....det er WEEKEND!", han seier det som en grinete treåring som har fått beskjed om å pusse tennene. Før eg skjønar kva som skjer har han smelt døra i trynet på meg, berre slik at eg kan hate han enda meir intenst.

Og. Eg har ein teori om at eg er den einaste i heile bygården, som plagast av dette. Drittnabo, drittby, drittland.

nytt år

Det er nytt år, og eg har tradisjon tru eit knippe nyttårsforsett eg har tenkt å gjennomføre med god stil. Alle er ikkje ferdig formulert enda, hittil har eg følgjande:

1) flytande dansk før somaren.

2) minst to nye danske venar.

3) mindre kaffi og meir grøn te (ettersom det er kilda til evig ungdom)

Eg er foresten tilbake i Køben (eller KBH som alle dei kule seier), har eksamen (som varer i sju dagar) og reiser til Oslo (og Bergen) så snart eg har levert. Må berre starte skrivinga, etter planen skal det skje i dag. Eg må berre rense vannkokaren først.

Stay tuned, som dei seier.

Heime

Eg er heime da liksom. Det er fint, for her er så frisk luft. Sjøluft. Eg vil vere her for alltid. Jobb er fint, det var som å kome heim, endå ein gong. Men så trur eg ikkje at eg gidd å skrive bloggar, fordiatte no kan eg berre stikke ned til mormor og besten, og det er betre enn å sende dei en link til bloggen. Eg er supertrøytt, det er difor eg skriv sånn, kort og presist og konsist. God Jul.

Hopenhagen

I går skulka (det kallast coping-bevisste meistringsmekanismar) eg heimeeksamen for å sjå Gro Harlem Brundtland tale om klima på rådhuspladsen. Etterpå spelte Nephew opp til dans, eg og Mari Ann vart 15 år igjen. Vi gaula litt, hoppa litt og prøvde så godt vi kunne å henge med på alt den danske blodfansen tydelegvis har hatt årevis på å øve inn. Integrering på høgt nivå. No sit eg på kjøkenet og "nyt" heimeeksamen og håpar klimagjengen får redda verda. Forhåpentlegvis vil 1200 limousinar og gratis tenester frå byens gledespiger hjelpe på avgjersletakinga til dei høge herrane. Her er 360grader dårleg mobilfilming av Nephew:

examen og glede

I morgon startar min første eksamen, den varer i sju dagar, og i løpet av dei sju dagane må eg skrive 14 sider. Eg har ikkje lest dei siste tre dagane, ikkje mykje. Eg tek dette med knusande ro. 7 dagar og 14 sider, to sider om dagen, det må vel gå. Og kvifor skal ein sitte å pugge detaljfakta om kjernefamilien og sosiale strukturar når ein kanskje ikkje treng det.

Fyflade, eg gler meg til å kome heim no. Eg skal riktig nok jobbe ræva av meg, men det er greit. Eg har sjekka Ålesund Bibliotek sine opningstider, og sett opp timeplan for lesing, sånn i førehald til jobbinga. Eg har tre dagar jul. Men eg gler meg likevel, til den friske lufta, til stille, til menneske som er eit hakk mindre direkte, til sunnmørsdialekt. Det er viktig å glede seg har eg høyrt. Eg lagar difor ei gledesliste, slik at eg med eit tastetrykk kan bli minna på kvifor livet er verdt å leve.

1) Ida Svendsen 11.desember.

2) Sunnmøre, frisk luft og den finaste familien.

3) Pengar på konto 10.januar.

4) CPH-OSL 19.januar.

5) Togtur til bergen.

6) Masterstudent 1.Februar.

7) Vår.

Der. Meir er det ikkje per dags dato å glede seg over. Men dette er plenti. Eg kan ikkje krevje mykje meir enn dette.

I det siste har vi...

Fået besøk av en tynd julemand.

Plastra knust finger.

Prøvd å gjere det koseleg.

Fått tjukkeraggar i posten. Frå Sabine.

Fått Julekalender av Linn. Og eigentleg fra Sabine også, men den viser ikkje på biletet.

Og, ok, eg veit at dette er halvkjip blogging, men det har ikkje skjedd noko som kan måle seg med "tha finger", har ikkje svimt av noko særleg i det siste heller. Kjem sterkare tilbake, så snart pensum er keisamt igjen. Ganske snart.